W dniu 12 grudnia 2013 r. Sąd Najwyższy poszerzył zakres
uprawnień osób, które straciły swych bliskich na przykład w wypadkach
komunikacyjnych. Uznał mianowicie (sprawa III CZP 74/13), że w
sprawie o zadośćuczynienie pieniężne za krzywdę doznaną wskutek śmierci
najbliższego członka rodziny (art. 446 § 4 k.c.) ma zastosowanie art.
445 § 3 k.c.
Teza ta oznacza dopuszczalność dziedziczenia roszczeń o
zadośćuczynienie za krzywdę doznaną w związku z utratą bliskiej osoby. W
sytuacji zatem, gdy po wytoczeniu powództwa o zadośćuczynienie powód
(dochodzący roszczenia) umrze, roszczenie to wchodzi w skład spadku, a
wiec podlega ustawowym zasadom dziedziczenia. Przykładowo, jeśli matka
dochodzi zadośćuczynienia po śmierci syna i umiera w trakcie procesu,
roszczenie to (prawo do uzyskania określonej sumy pieniężnej) przechodzi
na jej spadkobierców. Po zakończeniu procesu to oni otrzymają
zadośćuczynienie w wielkości odpowiadającej udziałowi w masie spadku.
Dotychczas roszczenie o zadośćuczynienie na podstawie art. 446 § 4
k.c. jako roszczenie osobiste nie mogło być objęte dziedziczeniem. Wyrok
wprowadza więc wyłom na korzyść osób poszkodowanych.